( آيهء 14 ) وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّه‌ُو وَاسْتَوَى ءَاتَيْنهُ حُكْمًا وَ عِلْمًا وَ كَذَ لِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِينَ لغت : أشُدّ جمع « شدّ » به معنى قوّت و توانايى است . و گفته شده مفرد است و معناى آن همان معناى شدّ مىباشد و مقصود از « بلوغ اشد » استحكام نيروى جوانى و رسيدن به سنّ بلوغ است . تفسير : و زمانى كه موسى به كمال قواى جسمى و استقامت نيروى عقلى رسيد كه در حدود چهل سالگى است ، ما به او حكمت و علوم عقلى و علم به شرايع گذشته را داديم . وَ كَذَ لِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِينَ : و اين چنين كه به موسى و مادر او لطف و احسان كرديم به نيكوكاران پاداش مىدهيم . تتمّه : حضرت موسى بزرگ شد تا آن كه مادرش و قابله فوت شدند ، و امر او مخفى بود ؛ لكن بنى اسرائيل خبر او را مىپرسيدند ، عاقبت در شب ماهتاب روشنى بيرون رفتند و نزد پيرمرد عالمى در صحرا جمع شدند و گفتند : كى از شدّت و بلا نجات يابيم ؟ گفت : واللَّه در بلا خواهيد بود تا آن كه خدا كسى را بفرستد كه از فرزندان يعقوب و نام او موسى بن عمران باشد . در اين سخن بودند كه ناگاه موسى بر استرى سوار هويدا شد ، چون پير نظر كرد آن حضرت را شناخت ، پرسيد : چه نام دارى ؟ گفت : موسى بن عمران . پير برجست و دست او را بوسيد ، بنى اسرائيل بر او هجوم آورده پايش را بوسيدند و ايشان را شيعهء خود ناميد . « 1 » در روايتى وارد شده كه فرعون به جهت اجتماع بنى اسرائيل بر موسى او را از شهر

--> ( 1 ) . به بحار الانوار ، ج 13 ، ص 40 رجوع شود .